Église Notre-Dame-de-Lorette

De Église Notre-Dame-de-Lorette is een rooms-katholieke kerk in het negende arrondissement van Parijs. De kerk behoort tot de neoklassieke architectuur.

Louis-Hippolyte Lebas ontwierp het gebouw, dat tussen 1823 en 1836 werd opgetrokken. De omgeving stond bekend als het Nieuwe Athene.

In deze negentiende-eeuwse kunstenaarsbuurt woonden onder anderen George Sand en Pierre-Auguste Renoir. De kerk verving een zeventiende-eeuwse kapel.

Die kapel werd tijdens de Franse Revolutie afgebroken, waarna de huidige kerk ontstond. De buitenkant oogt klassiek en sober.

Vier Korinthische zuilen dragen het fronton, dat beelden van Charles René Laitié bevat. Het interieur toont een rijkere wereld met schilderingen, sculpturen en polychrome decoratie.

De muurschilderingen zijn rechtstreeks op de wanden aangebracht, zoals in de Basilica di Santa Maria Maggiore in Rome. Het koor verenigt muurschilderingen, beeldhouwwerk en cassetteplafonds.

Doricische zuilen scheiden de zijbeuken van kapellen met eigen decoraties en thema’s. Hubert-Nicolas Lamontagne ontwierp de cassetteplafonds.

Hun voorstellingen verwijzen naar de Maagd Maria en de Heilige Geest. De glas-in-loodramen blijven meestal eenvoudig.

Het Venster van de Tenhemelopneming vormt daarop een uitzondering en werd ontworpen door Jérôme-Marie Delorme. De kerk bezit ook twee orgels.

Het grote orgel werd in 1838 voltooid door Aristide Cavaillé-Coll. Claude Monet en Georges Bizet werden hier gedoopt.