Santa Maria delle Grazie

Midden in Milaan staat Santa Maria delle Grazie, een basiliek van de Dominicanen. Die orde is al sinds 1227 in de stad aanwezig. Graaf Gaspare Vimercati schonk in 1460 het bouwterrein, en op 10 september 1463 legde men de eerste steen. Guiniforte Solari leidde de bouw, dezelfde architect die ook aan de Dom van Milaan en de Certosa di Pavia werkte. In 1469 was het bijbehorende klooster dankzij diezelfde schenker voltooid. Hertog Ludovico il Moro liet vervolgens de tribune optrekken, tussen 1492 en 1493, als mausoleum voor zijn familie.

Binnen openbaart zich een basiliek met drie beuken, waar spitsbogen en ribgewelven aan de gotiek herinneren. Baksteen en graniet, traditionele Lombardische materialen, bepalen het uiterlijk van het gebouw. Zes steunberen verdelen de gevel in vijf delen, met terracottareliëfs rond vensters en rozetten. Elke kapel krijgt daglicht van een rond raam en spitsboogvensters. Korinthische kapitelen verraden de overstap naar de renaissance. De tribune geldt als werk van Bramante, al wijzen sommigen ook op Giovanni Antonio Amadeo. Een halfronde koepel en een ronde loggia, rijk aan terracotta en graniet, vormen het symbool van Ludovico's macht. Ook wie met een rolstoel komt, kan hier terecht.

Je vindt er ook de refter van het klooster, waar Leonardo da Vinci 'Het Laatste Avondmaal' op de muur schilderde. Dankzij dat fresco staat het complex op de werelderfgoedlijst van UNESCO, als tweede Italiaanse plek na de rotstekeningen in het Val Camonica.