Dominicuskerk

De Dominicuskerk staat in Amsterdam als een neogotische kerk met spitsbogen, hoge ramen en gedetailleerd metselwerk. Pierre Cuypers ontwierp het gebouw als rooms-katholieke parochiekerk, met een lichte basiliek in drie delen en een kruisvormige plattegrond. De kerk werd in 1893 voltooid en ingewijd door bisschop Bottemanne van Haarlem.

De geschiedenis begint bij een dominicaanse gemeenschap die in 1621 werd gesticht door pater Henricus van der Merwe. De eerste kerk heette Het Stadhuys van Hoorn en bood katholieken een verborgen plek voor hun eredienst. Na gevels uit 1829 en 1844 kreeg de gemeenschap een grotere kerk, waarvoor H. Tielens Cuypers in 1878 opdracht gaf. Een geplande toren van 85 meter bleef steken op ongeveer een derde, waardoor alleen de basis onder het hoofddak zichtbaar bleef. In 1925 werd hier als eerste Nederlandse kerk een mis via de radio uitgezonden.

Sinds de liturgische vernieuwing van de jaren zestig en zeventig werkt een zelfstandige, oecumenische gemeenschap vanuit het gebouw. Concerten, zangworkshops en culturele bijeenkomsten benutten nu dezelfde ruimte en haar akoestiek. De kerk staat sinds 1972 op de lijst van nationale monumenten, terwijl het onvoltooide torenfundament Cuypers’ nooit uitgevoerde plan tastbaar maakt.