St. Josef

St. Josef, Passau'da Auerbach cemaatine hizmet veren Roma Katolik bir kilise. Mimar Michael Kurz, binayı 1927 ile 1928 arasında kısa bir sürede yükseltti. Bina granit taşından örüldü ve görünümü ortaçağ kiliselerini andırıyor. Kule de o eski düzeni izler ve sunağın bulunduğu kor bölümünün üstünde yükselir. Kurz bu stili, o yıllarda Memmingen'deki aynı adlı kilisesinde daha da belirgin uyguladı. Yapının tuğlaları, aynı dönemde inşa edilen Kachlet santrali için özel olarak kurulan bir fabrikadan çıktı. Cephedekilerin çoğu kusur sayıldığından, bunlar için tek kuruş ödenmedi.

Bu bina, Großer Brockhaus'un on beşinci baskısında modern kilise mimarisine örnek gösterildi. Ansiklopedinin fotoğrafı, kor bölümünün henüz hiç süslenmemiş halini gösteriyor. Bugün o duvarları Albert Burkart'ın 1931 tarihli resimleri ve freskleri kaplıyor. Büyük sunak haçı bir yıl sonra, 1932'de, Karl Baur'un elinden çıktı. İç mekânın daha yeni parçaları ise Wolf Hirtreiter'in imzasını taşır. Becker & Hiendl'in 1936'da yaptığı org tamamen pnömatik çalışır. Tuşlardan gelen komut, mekanik bağlantılar yerine hava basıncıyla taşınır ve bu, dönemi için epey ileri bir tercihti. Akupleler, oktav akupleleri, kresendo silindiri, tutti, tremolo ve pedal klavyesi orgcunun sesini zenginleştirir. Ön cephedeki sekiz büyük boruya dikkat edin: hepsi sahtedir, ses çıkarmaz ama orga görkemli görünümünü verir. 1996'da ağaç kurtuna karşı tedavi edilip restore edilen org, özgün sesini hâlâ sürdürüyor.

Kulenin çanları, kentteki Lorenz dökümhanesinde 1929 ve 1930'da döküldü. Bronz gövdeler, ahşap boyunduruklarla çelik iskeletlerin üzerinde asılı durur. 1942 Kutsal Hafta'da en ağır üç çan indirildi. O dönemin rahibi Josef Winkler, protesto amacıyla Paskalya'da en küçük çanı bile çalmamayı seçti. Savaş bittikten sonra üç büyük çan, Hamburg'daki bir çan deposunda bulunup kiliseye geri döndü. İki savaş arası dönemden bugüne neredeyse eksiksiz ulaşan bu topluluk, türünün ender örneklerinden biri.