Forte Azzano

Forte Azzano to dziewiętnastowieczna twierdza na otwartym terenie pod Weroną, należąca do systemu obronnego miasta. Wzniesiono ją w latach 1860–1861, gdy Werona znajdowała się pod panowaniem Cesarstwa Austriackiego. Budowla reprezentuje mieszany układ poligonalny, charakterystyczny dla neoniemieckiej szkoły fortyfikacji. Położona między fortami Dossobuono i Tomba, osłaniała obszar między Dossobuono a Ca’ di David oraz linię kolejową z Mantui.

W centrum zachował się dwukondygnacyjny reduit z kazamatowym dachem, galeriami strzeleckimi i trzema studniami rozmieszczonymi przy dziedzińcu. Do wejścia prowadziła droga rozdzielająca się przed kaponierą na dwa symetryczne portale z mostami zwodzonymi. Zewnętrzne wały tworzą pięciokątną lunetę, a liczne trawersy chroniły otwarte stanowiska artyleryjskie. Surowe mury łączą cegłę, bruk i miejscowy tuf weroński, podczas gdy większość fortyfikacji ukrywa ziemne ukształtowanie.

Uzbrojenie obejmowało pięć dział gwintowanych kalibru dziewięciu centymetrów, trzy działa kalibru dziewięciu i pół centymetra oraz dwadzieścia dwa działa gładkolufowe. Załoga liczyła trzystu piechurów i sześćdziesięciu ośmiu artylerzystów, a zapasy prochu przekraczały pięćdziesiąt dwa tysiące kilogramów. Przy wejściu znajduje się marmurowa tablica upamiętniająca egzekucje kilku osób dokonane 1 maja 1945 roku.