Campanile di San Marco

Campanile di San Marco to dzwonnica bazyliki św. Marka w Wenecji. Wieża stoi samotnie na placu św. Marka, przy fasadzie bazyliki i niedaleko Canale Grande. Na wózku dojedziesz też na plac, tuż pod wieżę. Mierzy 98,5 metra i jest najwyższą budowlą w mieście, dlatego Wenecjanie zwą ją el paròn de casa, czyli panem domu. Kto ją zobaczy, ten od razu wie, że jest w Wenecji.

Zaczęło się od obrony: po najazdach Madziarów z końca IX wieku miasto postawiło tu wartownię. Strażnicy wypatrywali nadpływających jednostek, a żelazny łańcuch dało się rozpiąć w poprzek Canale Grande, by zatrzymać nieproszone statki. Budowniczowie wbili w miękką glinę pale z olszyny, przykryli je dębowymi deskami i warstwami kamienia. Ceglany trzon ma kwadratowy przekrój o boku 12 metrów i 50 metrów wysokości. W XII wieku doszła kondygnacja dzwonów z drewnianą iglicą okutą miedzią, którą pioruny i pożary niszczyły raz za razem. Iglica pod koniec XIV wieku zyskała złote pokrycie, żeby żeglarze daleko na Adriatyku widzieli jej błysk. Ostateczny kształt nadała przebudowa z 1514 roku według renesansowego projektu Giorgia Spavento, po trzęsieniu ziemi z 1511 roku i serii pożarów. Wyżej attykę zdobią rzeźby z istryjskiego kamienia: lew św. Marka i postaci uosabiające miasto jako Sprawiedliwość. Dzwony wyznaczały początek i koniec dnia pracy, zwoływały na posiedzenia władz i zapowiadały publiczne egzekucje.

W 1902 roku cała konstrukcja runęła w gruzy, a odbudowa w dawnym kształcie zakończyła się w 1912 roku. Na czubku obraca się ze wiatrem złota figura archanioła Gabriela. Umieszczono ją tam w 1513 roku na pamiątkę legendy, według której miasto założono w święto Zwiastowania. W słoneczne dni złoto błyszczy nad dachami dokładnie tak, jak widzieli je żeglarze setki lat temu.