Chiesa di Santa Maria Liberatrice

W mediolańskiej dzielnicy Vigentino-Morivione, silnie rozbudowanej po wojnie, stoi Chiesa di Santa Maria Liberatrice. Historia zaczyna się od wojennej przysięgi arcybiskupa Ildefonsa Schustera: po ustaniu walk ma powstać nowy kościół parafialny pod wezwaniem Maryi. Oficjalny wniosek o budowę wpływa w 1952 roku. Kamień węgielny kładzie w 1956 roku arcybiskup Giovanni Battista Montini, późniejszy papież Paweł VI. Uroczysta konsekracja następuje 26 października 1958 roku.

Autorem projektu jest Ezio Cerutti, a jego portyk zasłania całą fasadę, dzieląc ją na regularną siatkę. Cegła licowa układa się na niej we wzór plastra miodu, a obok rozpościerają się mozaiki Carla Varesego. Madonna z Dzieciątkiem tronuje w centrum, flankują ją sceny cierpienia mieszkańców w czasie wojny i kardynał dedykujący świątynię, z Duomo w tle. Jeśli wejdziesz do środka, odkryjesz sześciokątny plan centralny: jedna nawa, filary z żelbetu i sklepienie. Wnętrze również stawia na odsłoniętą cegłę, a klasycznej absydy tu brak. Zamiast niej ołtarz z prezbiterium lekko się wznosi.

Kościół, współczesna odpowiedniczka dawnej parafii Wniebowzięcia, pozostaje poza typowymi turystycznymi trasami. Za to miejscowa wspólnota darzy go szczerym przywiązaniem. Ścianę za ołtarzem pokrywa fresk Ferdinanda Monzia Compagnoniego. Malowidło prowadzi od zniszczeń wojennych przez anioła przeganiającego wroga aż po triumfującego Chrystusa. Obok stoją mediolańscy święci i aniołowie, a w tle rysuje się bazylika Sant'Ambrogio.