Újpesti lóvasút végállomás

W węgierskim Újpeście stoi budynek z lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku: Újpesti lóvasút végállomás, dawna stacja końcowa tramwaju konnego. Zachodnia fasada z arkadami i rzeźbionymi maskami zdradza romantyczny styl, w którym ją wzniesiono. To tutaj kończyła się trasa wioząca pasażerów z miasta na przedmieście.

Miejsce ma jednak starszą metrykę: na mapach z lat siedemdziesiątych osiemnastego wieku widnieje tu przydrożna karczma. Karczma przy ówczesnej granicy zabudowy była znana jako Hutter Wirtshaus, nim zamieniła się w myśliwską siedzibę rodu Károlyich. W połowie stulecia hrabia Sándor Károlyi wymyślił konny tramwaj jako codzienną więź śródmieścia z przedmieściami. Gdy dzielnica rosła, miejski transport stał się koniecznością: ostateczne plany i budowę poprowadził w latach sześćdziesiątych budowniczy János Wagner. W sierpniu 1866 roku pierwsza linia zajechała pod te mury, witana barwnymi chorągwiami i muzyką. Euforia sięgała od śródmieścia aż po ówczesny przygraniczny Újpest. Z czasem budynek przyjmował już gości restauracji i stał się symbolem rozwoju komunikacji miejskiej.

Maski przy zachodnich arkadach mają twarze kobiet i faunów: zamrożone echa śmiechu, muzyki i ruchu. W czasach świetności słyszały one stukot kopyt i gwar wysiadających pasażerów. Zatrzymaj się przy nich na chwilę i posłuchaj, co szepczą przechodniom.