พระบรมมหาราชวัง

Wielki Pałac Królewski w Bangkoku tworzy rozległy kompleks nad rzeką Menam, w sercu wyspy Rattanakosin. Prostokątny teren o powierzchni 218 400 metrów kwadratowych otaczają cztery mury. Wśród trawników, ogrodów i dziedzińców stoją liczne budynki, sale oraz pawilony, zamiast jednej monumentalnej konstrukcji. Cztery części porządkują przestrzeń: Dziedziniec Zewnętrzny, Dziedziniec Środkowy, Dziedziniec Wewnętrzny oraz świątynia Szmaragdowego Buddy. Kompleks pozostaje częściowo dostępny jako muzeum i nadal służy podczas oficjalnych ceremonii. Teren jest przystosowany do poruszania się na wózku.

Budowę rozpoczęto 6 maja 1782 roku, gdy Rama I przeniósł stolicę z Thonburi do Bangkoku. Pierwsze zabudowania wykonano z drewna, otaczając je prostą palisadą. W kolejnych latach zastąpiły je mury, bramy, forty, rezydencje i sale tronowe, a królewska kaplica otrzymała Szmaragdowego Buddę. Materiał sprowadzano z Ayutthayi, transportując cegły barkami w dół Menamu. Układ pałacu nawiązywał do dawnej stolicy, z osobnymi dziedzińcami, murami i miejscem dla paradnych procesji rzecznych. Od 1782 do 1925 roku mieszkali tu monarchowie, dwór i rząd, natomiast po 1932 roku wszystkie urzędy państwowe przeniosły się poza pałac. Nad kompleksem górują białe, krenelażowe mury, które przypominały niegdyś miasto zamknięte w mieście.