Sint-Julianusgasthuis

Sint-Julianusgasthuis to zabytkowy kompleks w Antwerpii, którego początki sięgają początku XIV wieku. Założyli go Ida van Wijnegheem i kanonik Jan Tuclant jako schronienie dla ubogich podróżnych. Zabudowania powstały w pobliżu dawnej bramy Sint-Janspoort, przy granicy średniowiecznych umocnień miasta.

W 1501 roku kompleks przebudowano, a w tym okresie prawdopodobnie powstała obecna kaplica. Jej wieżę rozebrano w 1785 roku, natomiast w 1798 roku kaplica została sprzedana, a przytułek zamieniono na salę taneczną. Od 1970 roku kaplica mieści galerię De Zwarte Panter, a dziedziniec otaczają budynki łączące elementy od XVI do XX wieku. Wejście przy Hoogstraat ma szeroki ostrołuk, szczyt z niszą po figurze świętego Rocha oraz kamienną pompę z brązową głową lwa. Od strony Stoofstraat widać fasadę przebudowaną w 1911 roku przez Michela De Braeya, z cegły i kamienia naturalnego.

W sali rady zachowały się popiersia dawnych dobroczyńców oraz tak zwany Stół Pielgrzyma. W Wielki Czwartek dwanaście zamożnych osób podaje posiłek dwunastu ubogim, upamiętniając Ostatnią Wieczerzę. Najbardziej niezwykłym szczegółem tej tradycji pozostają rzeźby z masła przygotowywane na tę okazję.