Forte Porta Nuova

Forte Porta Nuova was een Oostenrijks vestingwerk in Verona, gebouwd tussen 1848 en 1850. Het vormde met Forte Palio en de toren Tombetta het oostelijke scharnier van de verdedigingslinie langs de Adige. Het hoorde bij het eerste verschanste veld van de stad. Dat stelsel van forten en torens verrees tussen 1848 en 1856. Het stond zo'n 1.100 meter van de stadspoort Porta Nuova, aan het begin van een lange, met bomen omzoomde laan. Vanuit zijn flanken bestreek de artillerie de wegen uit Mantua en Legnago.

De bouwleiding berustte bij majoor Conrad Petrasch, directeur van het keizerlijk-koninklijke fortificatiebureau. Oorspronkelijk droeg het fort de naam Werk Clam. Die verwees naar graaf Eduard Clam-Gallas, veldmaarschalk-luitenant en brigadecommandant onder Radetzky tijdens de veldtocht van 1848 tot 1849. Het ontwerp was asymmetrisch en polygonaal: een langgerekte halve achthoek, opgetrokken volgens de nieuwste vestingbouwkunst van die jaren. Centraal stond een segment van een cilindrische toren, met een aarden dak als artillerieplatform en geschut in de kazematten beneden. Achterin lag een grote redoute met kruisvormige plattegrond, die tevens als kaponnière diende. Twee ingangsportalen met elk een ophaalbrug lagen symmetrisch ten opzichte van die redoute. Op beide flanken stonden batterijen met vuur op twee niveaus: één in kazematten, één in de open lucht. In de droge gracht hield een vrijstaande Carnot-muur met drie kaponnières de voet van de wal onder vuur. Pas in 1859 kwamen deze aanvullende werken gereed. Op de veilige binnenplaats tussen beide verdedigingswerken stond een waterput. In oorlogstijd stonden veertien kanonnen opgesteld en bemanden zo'n zeventig man het fort.

Ook na de komst van het tweede verschanste veld in 1861 bleef het in dienst. Het bewaakte de sector achter de forten van Dossobuono, Azzano en Tomba. Na de Eerste Wereldoorlog verdween het complete bouwwerk: van de ophaalbruggen, de flankbatterijen en de waterput bleef niets over.