Stephanuskirche

De Stephanuskirche staat op een lage heuvel in Duitsland, met een bijna zevenendertig meter hoge toren. Van ver tekent die toren zich af boven de westelijke wijk. Het kerkschip lijkt op de boeg van een groot schip, alsof het gebouw wil uitvaren. Die markante vorm zorgt vanaf het begin voor gesprekken over de architectuur.

Bij de ingang verbindt een tekst van kunstenaar Ulrich Henn liefde en dienstbaarheid met de overwinning op haat. Ze herdenkt daarmee de onschuldige slachtoffers van menselijke schuld in de twintigste eeuw. De inwijding in 1968 gaf de gemeenschap ook een opdracht tot sociale verantwoordelijkheid en openheid. In een stille gebedswand zijn vijf gedenkstenen van het synagogenplein van de stad verwerkt. Ze herdenken de Joodse slachtoffers van het nationaalsocialisme en roepen op tot waakzaamheid.

Binnen helpt een inductieve hoorinstallatie bezoekers met een hoortoestel om de dienst duidelijk te volgen. Het gebouw is ook toegankelijk voor bezoekers die een rolstoel gebruiken. Vredesgebeden, oecumenische vieringen en muzikale erediensten brengen de gemeenschap hier samen. Wie van de toren naar het kerkschip kijkt, ziet vertrek en herinnering in één bouwwerk samenkomen.