Brunnenhalle

De Brunnenhalle vormt een loggia met een ribgewelf in het Heidelberger Schloss, tussen laatgotische en renaissancistische bouwkunst. De hal staat boven een gegraven waterput. Kurfürst Ludwig V liet haar bouwen in de eerste helft van de zestiende eeuw, vóór de vleugel Soldatenbau. De Soldatenbau bood onderdak aan de paleiswacht en ligt recht tegenover de hal. In de omgeving liggen ook de Ludwigsbau, keukens, voorraadruimten en bak- en kookruimten voor het dagelijkse paleisleven. Het gewelf toont een duidelijke stijlwisseling. Monolithische zuilen van syeniet verbinden de hal met ouder materiaal uit de regio. Die zuilen kwamen vanuit Ingelheim naar Heidelberg. Ze waren afkomstig uit een Romeinse steengroeve bij Felsenmeer in het Odenwald en waren eerder voor een grote hal bestemd. De waterput maakte deze plek ook functioneel. De Brunnenhalle draagt daarnaast politieke symboliek binnen het paleiscomplex. De hal verbeeldt de aanspraak van de Paltsische keurvorsten op het Duitse koningschap, verbonden met het erfgoed van Karel de Grote. De zuilen verwijzen naar de Romeinse geschiedenis van de regio. Zo komen bouwtechniek, watervoorziening en vorstelijke macht samen in één plek. De Brunnenhalle markeert daarmee een overgang tussen verschillende paleisdelen en architectuurperioden.