St.-Stephani-Kirche

Op het westelijke uiteinde van de Bremer binnenstad staat de St.-Stephani-Kirche, het middelpunt van het Stephaniviertel. Rond het jaar 1050 stichtte aartsbischop Adalbert I hier een kerk. Zandsteen en baksteen wisselen elkaar af, een combinatie die meteen in het oog springt.

Na een brand verrees de kerk in de dertiende eeuw opnieuw. Tegen het einde van de veertiende eeuw veranderde een verbouwing het gebouw in een pseudobasilica. Stijlkenmerken die aan de Ansgarikirche herinneren, wijzen op een vroeggotische vernieuwing in diezelfde periode. De zuidtoren kreeg in de zeventiende eeuw een renovatie en in de negentiende eeuw een neogotische bovenbouw.

De twintigste eeuw schreef voor dit gebouw het zwaarste hoofdstuk: tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk ernstig beschadigd. Het Stephaniviertel werd na de oorlog opnieuw opgebouwd, terwijl het gebouw tot de weinige overlevende panden behoorde. Architect Arthur Bothe nam de wederopbouw tussen 1947 en 1959 voor zijn rekening. Die reconstructie vereenvoudigde het schip en schiep in het noordelijke zijschip een aparte gebedsruimte. Sinds 1973 geniet dit bouwwerk bescherming als monument. Kerkelijk gezien hoort het sinds 2009 bij de gemeente van St. Michaelis en St. Stephani. Ook met de rolstoel is het gebouw goed te bezoeken. Vanaf 2007 biedt het Kulturkirche-project een podium voor regelmatige concerten en culturele evenementen. De Bremer Kantorei St. Stephani, een modern concert- en kerkkoor, vindt hier zijn thuishaven.