Paroisse protestante de la Meinau-Canardière-Hohwart

Meinau semtinin sakin sokakları arasında duran bu protestan kilisesi, gösterişli bir anıt değil, bir mahallenin ortak hatırası. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Protestan cemaat yıllarca bir okul sınıfında toplanmış, kendi ibadethanesi umuduyla yetinmeye çalışmış. Şehir 1950'lerin başında bir arsa ayırınca bu umut somutlaşıyor ve bina 1955'te kapılarını açıyor. On yıl sonra, 1965'te cemaat özerk bir pariş oluyor; bu, Meinau'daki Protestanlar için gerçek bir dönüm noktası.

Binanın kendisi, savaş sonrası modernizmin sade diliyle inşa edilmiş: temiz çizgiler, yalın formlar, süslemeden uzak bir görünüm. Ama gösterişsizliği bir eksiklik değil, bir tercih; taş yüzyıllardır ayakta olan kiliselerle yarışmıyor, kendi çağının ve mahallesinin ihtiyacına cevap veriyor. İçeride ise dikkat çeken bir parça var: 2002'de Georges Frédéric Walther tarafından yapılmış org. Bu çalgının en güzel yanı, daha eski bir orgdan gelen parçaları içinde taşıması; yani her Pazar yükselen müzikte, bu cemaatin geçmişinden bir ses de duyuluyor.

Yıllar içinde bu bina sadece bir ibadet mekânı olmaktan çıkıp semtin sabit bir noktası haline gelmiş. Dua, ilahi ve gündelik hayatın tümü aynı çatı altında buluşuyor. Kilisenin eski olmaması, buraya gelene bir şey kaybettirmiyor; tam tersine, bir topluluğun sıfırdan kendine bir yer edinme hikâyesini duvarlarında taşıyor. O sınıftan başlayan yolculuğun sonucu hâlâ her hafta, çatısı altında toplanan seslerde yaşıyor.