Johanniskirche

De Johanniskirche is een laatromaanse basiliek met een gevel vol leeuwen, draken, vogels, planten en vreemde gezichten. Langs de zijfriezen verschijnen varkens met drakenstaarten, vogels met vissenstaarten, uilen, apen en gevleugelde dieren. Boven het hoofdportaal toont het timpaan de gekruisigde Christus als een zegevierende koning. Een zijportaal met leeuwen, een kruisigingsgroep en een scène aan de westmuur vullen het stenen beeldverhaal aan.

De kerk ontstond tussen 1220 en 1250, tijdens de bloeitijd van de Staufers, en is gewijd aan Johannes de Doper. Volgens een legende liet hertog Frederik van Zwaben haar bouwen nadat Agnes haar trouwring in een hertengewei terugvond. Een barok schilderij in het koor bewaart die herinnering. Binnen verdelen pijlerreeksen de ruimte in drie schepen, met donkere zijbeuken en een kleurrijk middenschip.

Negentiende-eeuwse schilderingen van Carl Dehner tonen apostelen, profeten en heiligen rond een koor met gouden en gele accenten. Het koor bewaart ook de originele Staufermadonna met het Kind. De zijbeuken vormen een lapidarium met oude stenen en beeldhouwwerken op ooghoogte. De toren heeft een bijna gesloten vierkante basis, een achthoekige bovenbouw en 165 treden. De historische Weigle-orgel uit 1880 klinkt naast een stenen wereld vol fabeldieren.