Dominkanerkirche St. Blasius

De Dominikanerkirche St. Blasius verheft zich in Duitsland als een indrukwekkende vroeggotische basiliek met drie schepen. Haar lengte bedraagt meer dan zeventig meter, terwijl het middenschip hoger dan drieëntwintig meter oprijst. Daarmee overschreed de kerk ruimschoots de bouwkundige maatstaven van de Dominicanenorde.

De bouw begon in 1229, toen de Dominicanen hier hun vijfde Duitse klooster stichtten. Albertus Magnus gaf er les en bouwde een bibliotheek die het complex tot een geleerdheidscentrum maakte. Door de hoge muren ontstonden eeuwenlang statische problemen, waarvoor staaldraden en steunbalken de constructie stabiliseerden. Tijdens de Reformatie deelden katholieken en protestanten het gebouw, gescheiden door een gordijn.

Binnen leiden kruisribgewelven je blik van het portaal naar het hoogaltaar, terwijl vijftiende-eeuwse koorbanken de sobere ruimte bewaren. Middeleeuwse fresco’s en sculpturen vullen de muren met sporen uit verschillende eeuwen. Let vooral op broeder Diemar, een stenen figuur met winkelhaak en grote passer. Een kleine klokkentoren vervangt de hoge toren die bij deze bedelorde ontbrak, en de kerk maakt deel uit van het UNESCO-werelderfgoed.