Blågårds Plads

Blågårds Plads is een openbaar plein in Nørrebro, een Kopenhagene wijk vol cafés en muzieklokalen. Blågårdsgade, de straat die erheen voert, staat vol vegetarische cafés, wijnbars en kleine winkeltjes. Je loopt het plein op over een brede rand onder volgroeide bomen. Het midden ligt flink lager dan de omringende bestrating. Aan één zijde doorbreekt een kerk de gevelrij, iets teruggezet en licht verhoogd.

Een groot, laag landhuis uit 1706 gaf deze plek zijn naam. Prins Carl van Denemarken liet het bouwen, met blauwe geglazuurde pannen op het dak. Het pand wisselde daarna herhaaldelijk van functie: in 1780 werd het een kledingfabriek, in 1791 een kweekschool. Tijdens het Engelse bombardement van 1807 diende het als ziekenhuis. Vanaf 1828 bood het onderdak aan het eerste theater van Nørrebro. Een brand verwoestte het huis in 1833, en daarna vulde nieuwbouw de omgeving. Begin twintigste eeuw gold dit als een van de armste arbeiderswijken van Kopenhagen. Rond 1912 verdween een heel blok winkelpanden om plaats te maken voor dit plein. Het ontwerp past in de stedenbouw van die tijd: open ruimte voor de gemeenschap in een dichtbebouwde wijk. Elke zomerzondag verandert het in een vlooienmarkt met vintage kleding, boeken en fietsonderdelen.

De granieten figuren langs de keermuur vallen meteen op: tweeëntwintig levensgrote beelden van werkend volk. Elk figuur krijgt gezelschap van een klein kind dat eroverheen klautert. Je herkent een kuiper, een timmerman, een smid en een slager die met een ram worstelt. Tussen hen staat ook een man die accordeon speelt. Op de hoeken spelen kinderen alleen en veel beweeglijker tussen grote ronde rotsblokken. Bij de trap naar de kerk spelen twee groepjes met konijnen en kleine uilen. Bijna geen enkele figuur kijkt de voorbijganger aan: iedereen is verdiept in de eigen bezigheid. Slechts twee beelden doorbreken dat patroon: een vrouw die een kind een vis laat zien, en een vrouw die borstvoeding geeft.